چه خوب یادم هست
عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد:
وسیع باش، و تنها، و سر به زیر، و سخت.
من از مصاحبت آفتاب میآیم،
کجاست سایه؟

هرگز نخواستم که تو رو با کسی قسمت بکنمیا از تو حتی با خودم یه لحظه صحبت بکنمهرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنمبگم فقط مال منی به تو جسارت بکنمانقدر ظریفی که با یک نگاه هرزه میشکنیاما تو خلوت خودم ت

پا بر صراط عشق نهادند بی رهان
زاهد هنوز در کشش حرف ضال بود

دوجین کار سرم ریخته....
اول باید خورشید را به آسمان سوزن کنم
و بعد منت ماه را بکشم تا به شب برگردد ،
سپس بادها را هل بدهم تا دوباره وزیدن بگیرند ...
و آنقدر با گل ها حرف بزنم تا به یاد آورند روزی زیبا بوده اند...
بعد از تو
این دنیا
یک دنیا
کار دارد
تا دوباره دنیا شود...

هر انسان به تعداد ضربه هایی که خورده

تنهایی شو محکمتر بغل کرده

آینهمیبینم صورتمو تو آینه،با لبی خسته میپرسم از خودم :این غریبه کیه ؟ از من چی میخواد ؟اون به من یا من به اون خیره شدم ؟باورم نمیشه هر چی می بینم ،چشامو یه لحظه رو هم می ذارم ،به خودم میگم که این

ابرى هستم
بىتابِ باريدنِ بوسه
بر كفِ دستهاى فرشتهى مغموم
و برگِ آخر شناسنامهام
در باد
منتظر ترانهاى جاودانه است

زندگی من قهرمانانه است و با معیارهای نافرهیختگان، دکّان داران یا انسان های عادی سنجیده نمیشود...بنابراین نباید افسرده شوم وقتی ملاحظه میکنم که چطور فاقد چیزهایی هستم که بخشی از جریان عادی زندگی افراد است. بنابراین نباید شگفت زده شوم اگر زندگی شخصیِ من، نابسامان و بدون برنامه به نظر آید.